Bepaalde gevoelens maken zich vaak meester van de Fries, wanneer gepraat wordt over de prachtige geschiedenis van de Friezen en hun vanouds vrije gebieden.

Friese vrijheid is een aparte woordspeling binnen het Nederlands. Met de Friese Vrijheid wordt bedoeld: het ontbreken van feodale instituten in het gebied dat oorspronkelijk werd bewoond door de Friezen, met name de huidige provincies Groningen en Friesland en de streek West-Friesland in Nederland en Oost-Friesland in Duitsland. Positief gezegd: de Friezen werden niet bestuurd door een graaf of hertog, maar bestuurden zich zelf.

Er kan worden vastgesteld dat het Friese gebied inclusief de Ommelanden van de tiende eeuw tot het begin van de zestiende eeuw een geheel eigen ontwikkeling doormaakte, waarbij de feodale structuur zoals die door Karel de Grote was ontworpen vrijwel geheel ontbrak.

Er zijn in de oude Friese landen wel graven geweest, maar deze konden zich niet tot landsheer ontwikkelen omdat de tweede pijler van het feodalisme, de horigheid, er totaal onbekend was. Anders dan in grote delen van Europa was in Friesland steeds een geldeconomie blijven bestaan. De Friese boeren beoefenden voornamelijk de veeteelt en combineerden dat al eeuwenlang met handel. Verplichtingen die in andere gewesten werden voldaan middels de verplichte leveringen in natura, een van de kenmerken van de horigheid, konden door de Friezen met geld worden afgekocht.

Het ontbreken van een landheerlijk gezag betekende dat er geen centraal bestuur bestond. Feitelijk bestond Friesland uit een grote hoeveelheid autonome boerenrepublieken. De diverse landjes, veelal aangeduid als landschap zoals het Ostfriesische Landschaft of terra werden bestuurd door de bewoners zelf.

De tijd van de Friese vrijheid is ongetwijfeld de meest opvallende periode uit de Friese geschiedenis. De politieke structuur in Friesland week toen namelijk af van het gangbare patroon. Omdat het verschil zo opvallend was, ontstond het idee dat de Friezen meer vrijheidslievend waren dan anderen. Zo prezen vele jaren later de beroemde Duitse dichters Goethe en Heine nog altijd de vrijheidszin van de Friezen. Aan de Friese kant werd het vrijheidsideaal tot uitdrukking gebracht in de ook nu nog bekende leus “Frysk en frij”. Gezegden als: “Wij Friezen knielen alleen voor God” en “Liever dood dan slaaf” zijn pas later bedacht.

De leus “Liever dood dan slaaf”, in het Fries “Leaver dea as slaef”, is geplaatst op een grote steen vlakbij Warns, waar de Friezen een grote overwinning behaalden op de Hollandse legers.

De Slag bij Warns was een veldslag tussen graaf Willem IV van Holland en de Friezen op 26 september 1345. Deze slag werd door de Friezen gewonnen. Voor Friezen is de jaarlijkse herdenking van de slag belangrijk. Velen spreken van de Slag bij Stavoren, wat correcter is, aangezien Warns niet genoemd wordt in de historische bronnen.

De Hollanders, onder wie ook Willems oom, hertog Jan van Beaumont, voeren vanuit Enkhuizen met een vloot de Zuiderzee over en landden bij Stavoren en Laaxum. Ze wilden het Sint-Odulphusklooster bij Stavoren gebruiken als vesting. De Hollandse ridders droegen een harnas, maar hadden geen paarden, omdat daarvoor geen ruimte was aan boord van de schepen, die waren volgeladen met werkvolk, bouwmateriaal, en voorraden. De troepen van graaf Willem staken het verlaten Laaxum en Warns in brand en trokken op naar Stavoren. Bij Warns werden ze aangevallen door de plaatselijke bevolking. Door hun zware harnassen waren ze geen partij voor de woedende boeren en vissers. De vluchtweg die de ridders kozen, leidde naar het Rode Klif. In het moerassige landschap bij het klif werden de Hollanders verslagen. Ook graaf Willem kwam tijdens de slag om het leven. Toen de troepen van de hertog van Beaumont in Stavoren hoorden wat er was gebeurd, vluchtten ze naar de schepen, achtervolgd door de Friezen. Slechts een kleine groep overlevenden kwam in Amsterdam aan.

De overwinning bij Warns werd tot 1500 jaarlijks op 26 september herdacht. Daarna raakte dit ritueel in onbruik, maar de slag wordt tegenwoordig elk jaar herdacht op de laatste zaterdag van september. Op het Rode Klif bij Warns bevindt zich sinds 1951 een monument. De weg naar Scharl wordt door de plaatselijke bevolking nog altijd de ferkearde wei genoemd (de verkeerde weg), omdat dit de weg was die de Hollandse ridders kozen, wat tot hun ondergang leidde.

En dan is er ook nog de beroemde Friese volksheld Pier Gerlofs Donia, oftewel “Grutte Pier”‘. Pier Gerlofs Donia werd rond 1480 geboren, zijn exacte geboortedatum is onbekend. Zijn vader was een telg uit een boerengeslacht en zijn moeder was van landadel. In 1498 werd Albrecht III van Saksen gouverneur van Friesland en een paar jaar later probeerden de graven van Holland rechten op Friesland te laten gelden. Ze vielen Friesland diverse malen aan, wat onder andere in de bezetting van Stavoren resulteerde.

Pier was aanvankelijk boer te Kimswerd. Hij was getrouwd en had een zoon Gerlof en een dochter Wobbel. In 1515 werd de boerderij van Donia door een groep Saksische huurlingen geplunderd en in brand gestoken. Tevens werd de vrouw van Pier hierbij gedood, evenals vele dorpsgenoten en andere familieleden. Na de dood van Piers vrouw kreeg zijn moeder de voogdij over zijn kinderen. Pier was zijn gehele bezit verloren en begon te roepen om een strijd tegen de bezetters. Hij richtte te Arum een leger op genaamd de Arumer Zwarte Hoop (een verwijzing naar de naam ‘De Zwarte Hoop’, een berucht huurleger uit deze periode). Deze troepenmacht bestond voornamelijk uit arme boeren, verarmde edelen, struikrovers en bandieten. Later zouden vele Gelderse huurlingen zich bij hen voegen met als gevolg dat ze tevens de bijnaam “Gelderse Friezen” kregen toebedeeld van hun vijanden, hetgeen zij als een geuzennaam gingen gebruiken. Hun opdrachtgever was de Hertog van Gelre.

Onder de leiding van Grote Pier opereerde de Arumer Zwarte Hoop tevens als een kapervloot op de Zuiderzee waar zij Hollandse schepen en steden plunderden.

In de grootste zeeslag uit zijn loopbaan wist Pier 28 Hollandse schepen te veroveren. De 500 bemanningsleden die levend in handen van de Friezen vielen werden zonder pardon overboord geworpen. De Hollanders gaven Pier de bijnaam “Kruis der Hollanders”, een naam die hijzelf maar al te graag gebruikte. Pier was een veel besproken figuur en zelfs Erasmus heeft over hem geschreven, zij het in negatieve bewoordingen.

De 19e-eeuwse historicus Conrad Busken Huet schreef het volgende over Grutte Pier:
“Hij was een boom van een kerel, donker van gelaat, breedgeschouderd, met een lange zwarte baard, van nature een ruw humorist, door de omstandigheden in een grote wreedaard herschapen. Uit persoonlijke wraak over bloedig onrecht, wat hem is aangedaan (in 1514) met het doden van bloedverwanten en de vernietiging van zijn eigendom, werd hij een vrijheidsstrijder”.

Deze beschrijving stamt uit de geschriften van de mysterieuze biograaf van Donia, Petrus Thaborita. Het opvallende uiterlijk van Pier trok vaak de aandacht van zijn tijdgenoten. Zijn donkere gelaat en woeste uitstraling in combinatie met zijn “angstaanjagende donkere ogen, als kolen zo groot”, joeg hen grote schrik aan, zowel op het slagveld als daarbuiten. Met name wanneer Pier boos was was hij naar verluidt erg angstaanjagend.

Grutte Pier heeft tijdens de strijd een sjibbolet bedacht die alleen Friezen konden weten of zeggen, zodat hij wist wie hij moest “doden” in de strijd. Het zinnetje ging als volgt: “Bûter, brea en griene tsiis, wa’t dat net sizze kin, is gjin oprjochte Fries”.

Een actie van lokale jongeren in Friesland laat zien dat men nog steeds verlangt naar de oude vrijheid:

Na dit filmpje volgende een snelle maar succesvolle actie tijdens een regio bijeenkomst van D66:

Op zich erg ludieke acties, maar wel met succes. Na de actie bleek D66 ineens een stuk meer geinteresseerd in de wensen van de jongen Friezen.

Een recente andere positieve ontwikkeling voor de Friezen: Minister Donner van Binnenlandse Zaken heeft op 12 februari 2011 bij Omrop Fryslân aangekondigd dat er een nieuwe Friese taalwet komt. Deze wet garandeert dat hiedereen het recht heeft om in de provincie Friesland zelf te kiezen voor de Nederlandse of de Friese taal in het contact met de overheid of in de rechtszaal. Een onderdeel van de wet is de introductie van een Raad voor de Friese taal. Deze raad kan bijdragen aan het stimuleren en waarborgen van het gebruik van de Friese taal.

Een stapje dichter bij de Friese vrijheid? Misschien. Maar de autonomie is nog ver weg, en er zouden nog veel muren omgegooid moeten worden.

Geïmporteerde levensmiddelen en diervoeding uit Japan moeten een verklaring hebben waarin staat waar de producten vandaan komen en wanneer ze zijn geoogst of verwerkt. De Voedsel en Warenautoriteit (VWA) gaat geïmporteerde producten controleren op de aanwezigheid van zo’n verklaring.

Als producten uit het gebied rond de beschadigde kerncentrale in Fukushima komen, moeten bovendien laboratoriumanalyses zijn toegevoegd over de mate van radioactiviteit. De Europese Commissie heeft deze maatregel verplicht gesteld voor de lidstaten.

De extra controles gaan deze week in en komen bovenop de controles die de VWA al doet bij producten uit Japan. Pas als vaststaat dat er niet te veel straling in zit, mogen de producten het land in.

De Europese Commissie heeft ook bepaald dat de lidstaten steekproefsgewijs monsters moeten nemen voor onderzoek van levensmiddelen en diervoeding. Nederland controleert ladingen uit Japan sinds 17 maart, zes dagen na de verwoestende aardbeving. Tot nu toe zijn geen bijzonderheden in producten aangetroffen.

De invoer van levensmiddelen uit Japan is volgens de VWA nog gering. Afgelopen week kwam een zending met peterselie binnen. In de tweede week van april worden in Rotterdam de eerste schepen verwacht die na 11 maart uit Japan zijn vertrokken.

Bron: Fok.nl

Zoals bekend is er door JDTV, André Vergeer, Eric Donk en Micha Kat recent een klacht bij de Raad voor de Journalistiek ingediend tegen de Leeuwarder Courant. Dit naar aanleiding van een sterk demoniserend artikel in deze krant, hier leest u de klacht en hier een verslag van de zitting.

Een van de leden van de Raad die de klacht behandelde was mevr. drs. Natalie Mathot, chef van de redactie van de Gooi- en Eemlander. Tijdens de zitting toonde zij zich volgens de klagers zeer agressief in haar vraagstelling en was ze vooringenomen. Zo bleef ze er bijvoorbeeld maar op hameren dat er “stiekem en hinderlijk gefilmd” zou zijn terwijl dat aantoonbaar niet zo was.

Wellicht nog veel erger, door deze opmerkingen gaf zij aan niets van de klacht te hebben begrepen, want deze ging helemaal niet over “stiekem filmen” en “stalken” en was al evenmin afkomstig van vermeende “slachtoffers” van de werkwijze van de klagers. De klacht richtte zich tegen aantoonbaar onjuiste berichtgeving door de Leeuwarder Courant, dus daar hadden de vragen van Mathot over moeten gaan. Het had moeten gaan  over hoe de Leeuwarder Courant kon hebben opschreven dat Micha Kat (onjuist: het was Eric Donk) stiekem (onjuist: het gebeurde in alle openheid) zou hebben gefilmd op meerdere locaties. Het feit dat deze bewijzen publiekelijk gewoon ingezien kunnen worden, maakt het allemaal nog veel erger.

Dat de krant ondanks deze bewijzen toch gewoon met droge ogen opschrijft dat Micha Kat stiekem heeft gefilmd, geeft maar een ding aan: het demoniseren van Micha Kat is belangrijker dan het bieden van de feiten en de waarheid. Deze vragen hadden natuurlijk meteen gesteld moeten worden aan de Leeuwarder Courant zelf, maar daar namen ze niet te moeite te komen opdagen om verweer te voeren.

Alsof dat nog niet genoeg is allemaal, enige dagen na deze zitting kwam aan het licht dat de krant van Natalie Mathot, de Gooi- en Eemlander, het demoniserende stuk ook heeft gepubliceerd. Dat kunt u in het volgende artikel: krantenartikel1 Gooi en Eemlander zien. Hiermee zit Mathot dus in een diepe belangenverstrengeling omdat de klacht zich ook richtte tegen haar eigen krant. Er is uitdrukkelijk aangegeven andere regionale kranten die het stuk via de GPD-persdienst hadden overgenomen in de klacht mee te nemen. Bovendien richt de klacht zich ook nog eens tegen haarzelf als chef redactie, zij draagt immers de ultieme eindverantwoordelijkheid voor de inhoud. Maar het wordt allemaal nog erger. Veel erger.

De Klokkenluiders schreven een brief over de ontstane situatie aan de secretaris van de Raad voor de Journalistiek, mevrouw Daphne Koene. Deze antwoordde dat de fout bij de klokkenluiders lag omdat zij “Mathot niet tijdig hebben gewraakt”. Hier kunt u het hele antwoord lezen van Koene: brief.rvdj. Desalniettemin bood zij aan een nieuwe Raad te willen samenstellen voor een geheel nieuwe behandeling van de klacht.

Mevrouw Mathot heeft aangegeven “niet te hebben geweten”" dat het artikel ook in haar krant heeft gestaan. Dat is voor een chef redactie niet geloofwaardig, temeer niet daar zijzelf waarschijnlijk degene is die beslist over het overnemen van artikelen uit andere kranten via de GPD-persdienst. Erger wordt het dat zij zich weigert voor te bereiden op de zitting door te controleren of haar krant de bestreden publicatie, mocht zij zulks niet meer weten op eigen kracht, niet heeft overgenomen.

Nog veel erger is het dat zij eveneens in gebreke is gebleven door na de zitting, toen duidelijk was dat er diverse regionale kranten in de klacht zouden worden meegenomen, niet alsnog een onderzoek in te stellen in de archieven van haar eigen dagblad om aldus te ontdekken dat haar krant het stuk ook heeft gebracht en zij zich dus alsnog uit eigen beweging diende terug te trekken als lid van betreffende Raad. Niets van dat alles deed Mathot die volgens de ledenlijst van de Raad zelf ook journalist is. Maar het allerergste is nog wel, dat deze Mathot ondanks alles van mening is (zie de brief van Koene) dat zij “wel degelijk objectief over onze klacht kan oordelen”. Wil de nieuwe voorzitter Victor Lebesque misschien antwoord geven op deze vragen?

De Klokkenluiders hebben de Raad voor de Journalistiek verzocht Natalie Mathot per direct te verwijderen als lid. Tegen zoveel incompetentie, halsstarrigheid en malicieuze vasthoudendheid is geen ander kruid gewassen. De verwijdering van Mathot is toch wel noodzakelijk voor de Raad om het vertrouwen van iedereen terug te winnen. Maar dankzij de onthullingen over Mathot is er nog een heel nieuw en zeer interessant element aan de klacht toegevoegd, een element dat eens te meer aangeeft dat hier sprake is van een onvoorstelbare en nooit eerder vertoonde journalistieke “samenzwering” om Micha Kat en de andere “klokkenluiders” te demoniseren en af te serveren.

Reeds direct na de publicatie van het gewraakte artikel door de Leeuwarder Courant op 29 januari is de redactie in Leeuwarden letterlijk overspoeld met klachten over het leugenachtige gehalte van het verhaal. Naast Micha Kat richtte ook cameraman Eric Donk, onderzoeker Wim Dankbaar en onderzoeker Klaske Ferwerda zich tot de hoofdredactie om deze te wijzen op de leugens in het verhaal en op het malicieuze, demoniserende karakter ervan. De Leeuwarder Courant heeft al deze emails niet alleen naast zich neergelegd, men heeft ook geweigerd het artikel aan te passen en heeft het in ongewijzigde en dus onjuiste vorm doorgegeven aan de GPD-persdienst, aldus willens en wetens bewerkstelligend dat de andere kranten onjuistheden en leugens zouden publiceren waarvan zij weet hadden of hadden moeten hebben. De klacht is met deze feiten uitgebreid voor de nieuwe behandeling en de genoemde emails van Kat, Donk, Dankbaar en Ferwerda zijn aan het dossier toegevoegd. De gemachtigde Andre Vergeer heeft Daphne Koene inmiddels van alle hierboven beschreven zaken op de hoogte gesteld. In zijn brief maakt hij melding van nog een hoogst alarmerend feit in deze zaak: alle kranten die het gewraakte stuk hebben gepubliceerd hebben dat uitsluitend gedaan in hun papieren editie, op de websites en via de digitale archieven is geen spoor terug te vinden van het stuk over de “stalkende, stiekem filmende, mensen tot waanzin drijvende, belagende en hetze-voerende internet-onderzoeker’” Micha Kat en zijn team.

We gaan dus op weg naar een nieuwe zitting nadat Natalie Mathot al dan niet verwijderd is uit de Raad. We zijn benieuwd of de Leeuwarder Courant dan wel zal komen opdagen. Mocht dat niet zou zijn, is dat weer koren op de molen voor de civiele claim tegen de Leeuwarder Courant en de andere kranten waartegen actie voorbereid wordt. Zou het in de geschiedenis van de Raad ooit zijn voorgekomen dat een zaak opnieuw behandeld moest worden wegens belangenverstrengeling van een van de leden waarbij de gedaagde beide keren niet kwam opdagen? We schrijven geschiedenis!

In een laatste ontwikkeling rond deze rechtsgang kunnen we melden dat Eric Donk, de cameraman van JDTV zich als klager in de procedure wenst te voegen. Zulks om begrijpelijke redenen. Micha: “Dat betekent dat we het recht opeisen de komende zitting te filmen wat tijdens de eerste zitting nog werd verboden. Het lijkt me dat met de belangenverstrengeling van Mathot en met haar optreden tijdens die zitting een afdoende “verdedigingsbelang” is gecreeerd de zaak vast te leggen ter controle op een eerlijke en objectieve procesgang”.

Reacties Klokkenluiders:

André Vergeer reageerde met het volgende bericht, direct aan de Raad voor de Journalistiek gericht:

Geachte mevr. Koene, geachte Raad,

Ook de heer Eric Donk van JDTV Producties voegt zich in de klacht tegen de Leeuwarder Courant. Hij meldde mij dat hij zelfs op dezelfde dag van de gewraakte publicatie, 29 januari jl., al om rectificatie had verzocht. In onderstaande e-mail wordt dit duidelijk. Hij heeft echter nooit enige reactie mogen ontvangen van de redactie van de L.C. Daarmee hebben, naast de heer Kat, mevr. Ferwerda, de heer Dankbaar en dus nu ook de heer Donk direct gereageerd op de publicatie van 29 januari jl. met het dringende verzoek om rectificatie zonder dat hen daarna alsnog wederhoor is vergund.

Wij hebben u reeds verzocht om de heer Donk tot de zitting toe te laten als toehoorder maar in deze is hij daarnaast dus ook belanghebbende in de klacht en getuige in het geval van het “stiekeme filmen” van de moeder van Stephanie in het tuincentrum en van Wim Anker op zijn kantoor. En daarnaast in alle video-verslagleggingen van alle Vaatstra-files. De Leeuwarder Courant meldde immers “dat de heer Kat stiekem filmde”. U wordt verzocht om dit bericht en onderstaande e-mail aan het dossier Kat vs. LC toe te voegen.

Wij verzoeken u hierbij speciaal in aanmerking te nemen dat in het artikel van 12 februari jl. (en dus ondanks de tijdige protesten daartegen van de heren Kat en Donk), desondanks door de L.C. werd volgehouden dat er sprake was van ‘stiekem’ filmen en dat daar geen wederhoor op is gegund terwijl dit ook nadrukkelijk zichtbaar is in de video-opnamen.

In het vertrouwen u naar behoren te hebben geïnformeerd teken ik met vriendelijke groeten,

André Vergeer.

Eric Donk (JDTV) stuurde uiteindelijk nog het volgende bericht aan de Leeuwarder Courant en haar advocaten:

Subject: URGENT RECTIFICATIE VAATSTRA ARTIKEL !!!!!

Geachte lezer,
Uw berichtgeving over onze activiteiten, in het artikel over de vaatstra zaak, is aantoonbaar onjuist.
JDTV heeft geen gebruik gemaakt van een verborgen camera, tijdens de door u genoemde opnames.
Zowel in het tuincentrum als op het kantoor van de gebroeders Anker, zijn de mensen zich wel degelijk bewust van de aanwezigheid van de camera.
Uw artikel bevat bovendien laster en smaad!!

Wim Anker: ,,Hun optreden was brutaal, onbeschoft, onrechtmatig en strafbaar.”

Ik verwacht dat u deze onjuistheden zult rectificeren en dat u dit ook op de voorpagina van uw volgende zaterdageditie doet.
In dit artikel kunt u direct Mr. Anker de kans geven om zijn uitspraken te rectificeren.
ik ben hier niet over gebeld!!!  Heeft u wel eens van wederhoor gehoord?

Ik verwacht z.s.m. en uiterlijk maandag om 10:00 uur een antwoord.
Mocht u hier geen gehoor aan geven dan zullen wij gepaste maatregelen nemen!
ik accepteer dit niet…stelletje flutjournalisten!

E.M.Donk
JDTV

Cover-up van pedonetwerken

Met de verdwijning van Nathalie en Stacy in Luik worden we met onze neus weer pijnlijk op de naakte feiten gedrukt. Naar alle waarschijnlijkheid is de vermissing het werk van een pedofilienetwerk bestaande uit hooggeplaatsten die, beschermd door het Belgische politie- en justitie-apparaat, vrij spel hebben. Er is sprake van een macaber grensoverschrijdend spel.

door Thomas Deflo

Bijna elf jaar geleden begon de Belgische nachtmerrie rond de Dutroux-affaire. Opnieuw houdt België haar adem in. Dit maal gaat het om de spoorloze verdwijning van Nathalie en Stacy uit het Belgische Luik. De 10-jarige Nathalie Mahy en haar 17-jarige halfzusje Stacy Lemmens verdwenen in de nacht van vrijdag 9 op zaterdag 10 juni. Tientallen agenten hebben sindsdien alle denkbare plaatsen uitgekamd.

De verdwijning van de meisjes herinnert ons pijnlijk aan het pedofiliehoofdstuk in België. Amper twee maand geleden kwam Michel Nihoul vrij onder voorwaardelijke invrijheidstelling. Nihoul wordt naast Marc Dutroux gezien als dé hoofdverdachte in het onderzoek naar de bende-Dutroux. Hij is een man met tal van politieke, zakelijke en criminele contacten.

De ouders van de vermiste kinderen

Het lijkt wel alsof de kindontvoerders sinds de vrijlating van Nihoul nieuwe moed hebben verzameld en ons willen herinneren aan hun invloed. Het is onwaarschijnlijk dat Stacy en Nathalie levend terug zullen worden gevonden. Andere meisjes zoals de 9-jarige Estelle Mouzin, die op 9 januari 2003 in Noord-Frankrijk verdween, blijven vermist. Slachtoffers van pedofilienetwerken zijn overgeleverd aan de zielloosheid van hun misbruikers, vooral als ons gerechtelijk apparaat zelf moreel en seksueel corrupt blijkt.

Pedofilienetwerken met ‘hooggeplaatsten’ bestaan wel degelijk in verscheidene landen en verrichten gelijkaardige gruweldaden. We behandelen hieronder achtereenvolgens België, Australië en de Verenigde Staten. Maar pedofielen op hoge plaatsen opereren ook in Groot-Brittannië en Portugal. Een gemeenschappelijk kenmerk is dat de betrokkenen de doofpot in stand kunnen houden dankzij hand- en spandiensten van corrupte elementen binnen de gerechtelijke- en inlichtingendiensten.

De georganiseerde seksuele wandaden zijn van een onvermoede perversie. De betrokkenen geven zich over aan verkrachtingen, marteldaden en zelfs moorden van jonge mensen. De taferelen worden soms gefilmd in zogeheten snuff movies. Er zijn satanische rituelen mee gemoeid. Uitgenodigde gasten worden in de val gelokt, gefilmd en indien nodig gechanteerd. Het ontstellende is niet enkel dat dit soort ziekelijkheden werkelijk gebeurt, maar dat er vaak een goed geoliede organisatie achter schuil gaat.

Getuigen sterven

In augustus 1996 slaagt onderzoeksrechter Jean Marc Connerotte er op heroïsche wijze in uit de kelder van Marc Dutroux twee ontvoerde kinderen te bevrijden. Connerotte volgt in zijn onderzoek de piste van de netwerken. Hij wil uitstrijkjes en DNA van de lijken van de vermoorde kinderen analyseren. Zijn superieuren laten dat echter niet toe: Connerotte wordt omwille van een futiliteit van het onderzoek gehaald en vervangen door een debutant. Niet het pedofiel netwerk rond Nihoul, maar Marc Dutroux moet de focus worden van het onderzoek.

Proces Marc Dutroux

Dat het pedofilieproces absoluut de piste van de netwerken niet mocht inslaan, wordt duidelijk wanneer verscheidene cruciale getuigen in de aanloop naar de rechtszaak in vreemde omstandigheden om het leven komen. In chronologische volgorde:

Francois Reyskens zei begin juli 1995 informatie te hebben over de verdwijning van Julie en Mélissa. Nog voor hij het politiebureau kon bereiken werd hij door een trein overreden.

Bruno Tagliaferro, een ijzerventer uit Charleroi en kennis van Dutroux, liet weten dat hij info kon verschaffen over de auto waarin Julie en Mélissa werden ontvoerd. Hij zei ook een lijst te bezitten van namen die met Dutroux verbonden waren. Hij werd op 5 november 1995 dood aangetroffen, schijnbaar na een hartstilstand.

Zijn vrouw Fabienne Jaupart kon dat moeilijk geloven en zocht een secundaire lijkschouwing. Bloedstalen zouden hebben aangetoond dat haar man vergiftigd werd. Kort daarop werd ook zij echter dood aangetroffen, half verbrand achtergelaten op een nasmeulende matras. Op de matras werden sporen van een brandversneller gevonden. Het essentiële spoor van de autozwendel wordt verder efficiënt van het proces afgesplitst door algemeen openbaar aanklager Anne Thilly. Die heeft er veel voor over om het proces te dwarsbomen.

Simon Poncelet, politiespeurder naar dezelfde autozwendelpiste werd op 22 januari 1996 neergeschoten. Vader Poncelet benadrukt dat hij in de moord op zijn zoon een verband ziet met het Dutroux-proces.

Brigitte Jennart, tandarts van Michel Nihoul en diens vrouw Anne Bouty, pleegt zogezegd zelfmoord op 5 april 1998. Jennart is wellicht de belangrijkste omgekomen getuige. Ze wist dat het paar-Nihoul een zwendel onderhield met Afrikaanse vluchtelingen waarin pedofilie een sleutelrol speelde.

Anna Konjevoda meldt zich in 1996 tijdens de opsporing van de meisjes telefonisch aan als getuige. De vrouw weet meer over het verband tussen de ontvoeringen van de kinderen en de autozwendel in Charleroi. Op 7 april 1998 wordt ze uit het kanaal van Luik gevist. Een autopsie wijst uit dat ze door wurging is omgekomen.

Guy Goebels, politiespeurder naar de verdwijning van Julie en Mélissa pleegt met zijn dienstwapen op 25 augustus 1995 officieel zelfmoord. De ouders van de meisjes kenden de speurder goed en achtten moord waarschijnlijker.

Jean Marc Houdmont, kennis van Dutroux, sterft op 25 februari 1997 in een auto-ongeluk, terwijl hij op weg was naar Namen om zijn getuigenis over Dutroux af te leggen.

Cover-up

Het merendeel van bovenstaande getuigen belde zijn of haar belangrijke nieuws door aan de rijkswacht of de rechtbank alvorens kort daarop het leven te laten. De opzettelijk gebrekkige mate waarmee het onderzoek naar deze sterfgevallen werd behandeld, en de vrijwel volledige mediastilte over deze overleden getuigen, is veelzeggend.

Een gebroken Jean-Marc Connerotte vatte het tijdens zijn verschijning op het Dutroux-proces goed samen: er zou nog nooit zo veel energie zijn verspild aan het tegenwerken en -houden van een onderzoek. Hijzelf kreeg van politie te horen dat er huurcontracten klaar lagen om indien nodig de magistraten uit te schakelen. Connerotte zelf moest getransporteerd worden in een kogelvrije auto. Nihoul genoot volgens hem dan weer van een zekere onaantastbaarheid.

De cover-up wordt bevestigd door een getuigenis van een bekend slachtoffer van de pedofilienetwerken. Tijdens de arrestatie van Dutroux herkent pedofilieslachtoffer Regina Louf op de televisie Michel Nihoul als één van de kinderbeulen die ze over haar heen kreeg. Volgens haar had Nihoul een centrale rol gespeeld in het organiseren van de Roze Balletten: bijeenkomsten in de jaren ’80 waarbij minderjarige meisjes door verscheidene heren gruwelijk werden misbruikt.

Michel Nihoul

Regina getuigt dat Michel Nihoul samen met Anne Bouty in 1984 de rituele moordenaars waren van een ander slachtoffer, Christine Van Hees. Ze beschrijft alle details van de moord exact zoals de onderzoekers die hadden uitgepluisd. Regina kende ook de slachtoffers van het netwerk Carine Dellaert en Catherine De Cuyper en verscheidene andere vermoorde meisjes.

Regina herkende tijdens haar mishandeling bekende politici; ze vernoemt hooggeplaatste rechters, politieofficieren en zakenlui. De ondervragingen van Regina brengen namen naar boven als Paul Van den Boeynants, Maurice Lippens, Melchior Wathelet, Wilfried Martens, leden van het koningshuis en verscheidene anderen. De originele (schokkende) politieverhoren van Regina als getuige X1, alsook die van X2 en X3, inclusief de namen van de deelnemers en hun perversies, zijn uitgelekt op het internet.

Michel Nihoul rolde tijdens het onderzoek enkele keren zijn spierballen en vernoemde inderdaad Paul Van den Boeynants. Nihoul was ooit diens campagnefinancier en hield zich op in dezelfde neofascistische milieus rond het CEPIC.

Dat de notabelen met hun naam genoemd worden als aanwezigen op de seksfuiven betekent niet dat al deze mannen wrede pedofielen zijn. Sommigen kunnen door Nihoul met valse beloften in de val zijn gelokt om vervolgens met minderjarigen op compromitterende foto’s of video’s te belanden. De chantagetactiek van Nihoul was inherent aan zijn organisatie en was lucratief.

Aan buitenlandse media zoals der Spiegel en Canal+ trachtte Nihoul meermaals de verkoop van compromitterende foto’s te regelen om zo zijn woorden kracht bij te zetten. Indien Nihoul inderdaad dergelijk materiaal bezat, valt het te begrijpen waarom de netwerkpiste rondom zijn persoon in de pan werd gesmoord; men heeft zijn chantagespel meegespeeld.

Dat valt echter onmogelijk goed te keuren: de verdwijning van weer twee nieuwe meisjes in Luik indiceert wellicht dat de pedofilienetwerken onverminderd hun misdaden voortzetten. Het is raadzaam dat heren die van dergelijke perversies genieten in eigen hart kijken en beseffen dat ze fout zijn.

Australië

Dat geldt ook voor pedofielen aan de andere kant van de wereld. Dr. Reina Michelson is de directeur van het Child Sexual Abuse Prevention Program (CSAPP) in Victoria, zuid-Australië en sinds decennia bekroond voorvechtster van kinderrechten over de hele wereld.

Haar verhaal begint in 1995 wanneer ze de alarmbel rinkelt over pedofilienetwerken die worden gerund vanuit een kostschool in Victoria en een dagopvangcentrum in Melbourne. Geen van deze zaken wordt opgehelderd. Sindsdien ontmoet Dr. Michelson regelmatig gelijkaardige slachtoffers die getuigen van sadistische praktijken met kinderen van twee tot veertien jaar oud, tot en met het onderwijl draaien van pedofiele pornofilms en zelfs het vermoorden van kinderen. Dit onrecht stamt reeds uit de jaren ’80 en duurt ongestraft voort.

Mediamagnaten, zakenlui tot en met verscheidene politici worden door pedofilieslachtoffers bij naam genoemd als deelnemers aan deze wanpraktijken. Niemand wordt vervolgd. De cover-up in Australië is dan ook extensief.

Zo wordt de zaak in verband met een kinderopvangcentrum in Mornington, met kindermisbruik op minstens negentien jonge kinderen, door de politie van Victoria totaal verwaarloosd. Noch de ouders, noch de slachtoffers worden zelfs maar één keer door de instanties verhoord.

De klacht in april 2002 tegen een mediamagnaat uit Melbourne die een drie jaar oude jongen herhaaldelijk verkrachtte – misbruik dat werd geconfirmeerd door het Royal Children’s Hospital’s Gatehouse Centre – wordt twee dagen later al geseponeerd.

De klacht in maart 2004 van een pedofilieslachtoffer uit de jaren ’80 tegen een bekende tv-persoonlijkheid wordt door de politie van Victoria later in het jaar kortweg vernietigd. En een pedofiele onderwijzer in Melbourne geeft nog steeds les in het secundair onderwijs. Hij werd nooit verhoord of gestraft.

De doofpot-operatie van het Australisch pedofilienetwerk heeft alles te maken met de medeplichtigheid van de veiligheidsdiensten. Verscheidene slachtoffers getuigen dat ze bij bepaalde gelegenheden door politieofficieren zelf werden misbruikt. Hetzelfde staat te lezen in een brief gericht aan het CSAPP uit april 2004 van een vrouw die getuigt hoe hooggeplaatste politieambtenaren in Victoria van de lokale kinderprostitutie gebruik maakten. Deze vrouw wordt door politiepatrouilles geïntimideerd en vreest ‘gezelfmoord’ te zullen worden. Ook Dr. Michelson wordt niet gespaard: bij haar werd ingebroken, een familielid werd bedreigd en zijzelf is regelmatig het voorwerp van intimidaties.

We herkennen hetzelfde fenomeen in België. Marie-France Botte, een internationaal befaamde Waalse kinderrechtenactiviste, en fervent aanklaagster van pedofilienetwerken, spreekt in augustus 1996 van bescherming van hooggeplaatste pedofielen. Haar vereniging wordt voortdurend ondermijnd en moet uiteindelijk de deuren sluiten. Ze trachtte zich eind 1998 zogezegd te zelfmoorden door een brandend middel in te slikken.

Gina Pardaens, Vlaamse kinderrechtenactiviste, komt om bij een verkeersongeval in november 1998. Ze onderzocht de verdwijning van kinderen binnen een pedofilienetwerk en was net voor haar dood op informatie gestoten in verband met het netwerk van Nihoul. Voor haar ongeval werd ze bij herhaling geïntimideerd via telefoon en op de openbare weg.

Verenigde Staten

Paul Bonacci klaagt in 1999 een reeks notabelen aan in Nebraska voor het misbruik dat hij tijdens de jaren ’80 als pedofilieslachtoffer onderging. Hij beschuldigt met naam genoemde vooraanstaanden uit het politie-apparaat, de zakenwereld, de media, de kerk en de plaatselijke school voor weeskinderen. De zwarte Republikein Larry King, manager van het Community Federal Credit Union in de stad Franklin, zal veroordeeld worden tot het betalen van één miljoen dollar schadevergoeding.

Dit proces, net zoals in België en Australië, toont aan hoeveel vertegenwoordigers van de staatsstructuur aan het kindermisbruik deelnemen. Een terugkerend thema is blijkbaar ook het profiteren van scholen, opvangcentra en weeshuizen om kinderen te ronselen, en dat kinderen vanaf jonge leeftijd worden ‘geconditioneerd’ om het misbruik als normaal te beschouwen. Het proces in Nebraska doet oude wonden openrijten. Een onderzoek van het onderzoekscomité in Franklin toont aan dat het kindermisbruik dateert van 1984 en waarschijnlijk zelfs van vroeger.

Lisa, een meisje uit Franklin dat op haar veertiende in dit pedofilienetwerk werd geduwd, ondergaat een FBI-leugendetectortest, omdat haar getuigenis zo schokkend is. Ze vertelt dat ze als 14-jarige samen met minderjarige jongens door eerder vermelde Larry King naar een seksfeest in Chicago werd getransporteerd, en daar onder meer toenmalig presidentskandidaat en CIA-directeur George H.W. Bush herkende. Dat staat onder andere te lezen in een befaamde biografie over de president. De leugendetectortest wijst uit dat Lisa de waarheid spreekt.

Eerdere onderzoeksartikels uit de New York Times van 15 en 22 december 1988 doen uit de doeken dat minderjarigen van Franklin tot in Washington sinds jaren verplicht werden sadistisch getinte seksuele diensten te verlenen aan vooraanstaande pedofielen. Op 29 juni 1989 verschijnt een artikel in de Washington Times getiteld ‘Onderzoek naar Homoseksuele Prostitutie strikt VIP’s rond Reagan, Bush’.

In het artikel wordt beschreven dat jonge prostituees zijn meegevoerd tot in het Witte Huis en misbruikt werden tijdens perverse feestjes met de meest hooggeplaatste politici, militairen, en zakenlui. Craig J. Spence, een homoseksuele Republikeinse lobbyist, had daarbij minstens bij één gelegenheid minderjarigen in het Witte Huis binnengeloodst.

Craig Spence is een spilfiguur in de seksschandalen rond Washington. Het is een Amerikaanse versie van Michel Nihoul. Hij organiseerde elitaire seksfuiven in zijn eigen buitenverblijf waarbij tal van hooggeplaatste deelnemers discreet werden gefilmd en de videotapes werden bewaard. Zoveel blijkt uit een Washington Times follow-up artikel van 30 juni 1989. Craig Spence zou tot een vriend gezegd hebben: ‘Ik heb jongens en meisjes nodig voor mijn feestjes met regeringsleden, hooggeplaatste zakenlieden, andere individuen, al wat zich aandient.’

Interessant voor de gelijktijdige schandalen van de Roze Balletten en de Bende van Nijvel in België is dat de chantagepraktijk volgens Spence een langdurige CIA-operatie was waarbij call boys en minderjarigen systematisch geronseld werden om vervolgens in compromitterende feestjes met binnen- en buitenlandse gasten te figureren.  De lobbyist annex pooier liet daarbij verstaan dat hij uiteindelijk wellicht door de CIA zou verraden worden en zou omkomen in een schijnzelfmoord. Hetgeen ook gebeurde.

Synthese

Het filmen van vooraanstaanden in seksueel getinte taferelen is een efficiënte chantagetechniek die door inlichtingsdiensten overal ter wereld wordt gehanteerd. Craig Spence zette dit middel in als machtselement voor de CIA. Het is bekend dat Michel Nihoul tijdens dezelfde periode zijn Roze Balletten systematisch van camera’s voorzag.

Het is ook bekend dat Nihoul nauwe contacten had met neofascistische personages binnen de Staatsveiligheid (Madani Bouhouche wordt op zijn feestjes gezien), en dat de Staatsveiligheid in de jaren ’80 zo’n beetje in onderaanneming bij de CIA werkte. Simultaan zijn in België leden van de Staatsveiligheid betrokken bij de organisatie van de Bende van Nijvel en het aansturen van de CCC, een terroristische groepering uit de jaren ’80.

Het schrijnende decennia-lange kindermisbruik in België, Australië, en de Verenigde Staten toont aan hoe pedofilieslachtoffers en kinderrechtenactivisten door het veiligheidsapparaat zelf worden geïntimideerd en bedreigd. Intimidaties die gebeuren op een systematische en deskundige wijze.

Indien chantage of intimidatie niet succesvol zijn, oefent het uitvoerend netwerk rond de machtige pedofielen zwaardere middelen uit. Kinderrechtenactivisten worden geïntimideerd of vermoord. Cruciale getuigen worden professioneel geliquideerd. Het indiceert dat corrupte leden van de veiligheidsdiensten overal ter wereld actief meewerken om de cover-up van pedofiele netwerken in stand te houden.

Thomas Deflo houdt een weblog bij waarin hij zaken aangaande politieke terreur en corruptie van het democratisch kiessysteem aan de kaak stelt. Bovenstaand artikel is van deze blog afkomstig.

BELANGRIJK: Post gebaseerd op de tekst op aangirfan.blogspot.com ! Enkele van de genoemde bronnen zijn niet langer beschikbaar. Deze zijn om onbekende (nouja) redenen verdwenen van het web. Bij deze de oproep om deze content te herstellen. Insturen kan naar: redactie@nederlandvrij.com
Let wel, wij zijn op zoek naar de originele brongegevens. Op de volgende link is overigens een collectie bronmateriaal beschikbaar gemaakt, dit vereist collectieve research: The Pirate Bay Dutroux Compendium

Engelse content:

Over a year ago, Wikileaks, reportedly, named the following in connection with the Dutroux Affair:

• Elio di Rupo (who won the last election in Belgium, but who has failed to form a coalition.)
• Leopold Lippens (Bilderberg)
• Prince Laurent Argenteuil

(Deel dossier dutroux op wikileaks – Politics.be )

Why is the Wikileak on Dutroux being given publicity now, in September 2010?

Is the CIA trying to balkanise Belgium and other parts of Europe?

ELIO DI RUPO is an interesting character.
Michel Nihoul – links to the security services and Gladio?

The Jersey child abuse case has been linked to Zandvoort and Dutroux and fascist networks.

In an article entitled ‘Beyond the Dutroux Affair’ (The reality of protected child abuse and snuff networks .) we learn the following:

1. In 1998, Marcel Vervloesem and his Morkhoven Workgroup (anti-child pornography group) obtained thousands of pictures from an internet-based, sadistic, child pornography network, run from an apartment in Zandvoort near Amsterdam. (78).

It has been reported that Dutroux had links to Zandvoort and that Jersey may be linked to Zandvoort. (THE ZANDVOORT NETWORK, JERSEY, DUTROUX, PORTUGAL…..)

2. Michel Nihoul was a key figure in the Dutroux Affair.

According to a witness called Regina Louf, a girl called Veronique was tortured to death with a knife at an abuse party where Michel Nihoul was present.

The investigation into the death of Veronique was shut down in early 1997.

Regina Louf

3. In 1996, Regina Louf mentioned a number of girls that she had witnessed being murdered.

(The Belgian X-Files) (Belgium’s X-Files – An Olenka Frenkiel Investigation – BBC)

4. In 1997, Regina Louf related that Katrien de Cuyper had been taken to a castle and was murdered by a group of individuals that included Nihoul (109).

Regina Louf gave a description of the castle and investigators were able to find Castle Kattenhof, owned by the de Caters family (110).

Baron Patrick de Caters is a member of Cercle de Wallonië, together with Etienne Davignon (the head of the Bilderberg organisation), Prince Philippe de Chimay, Count Jean-Pierre de Launoit (vice-Président Cercle de Lorraine), Elio Di Rupo and Aldo Vastapane. All of these men have been accused of child abuse.

When the Dutch police studied the pictures found at the Zandvoort home of pedophile Gerrie Ulrich, they found a porn photo of a girl who closely resembled Katrien de Cuyper (113).

Dutroux – links to the security services?

5. The cover-up of the Dutroux affair led to massive protests in Belgium.

6. On December 29, 1996 the Sunday Times reported:

“Five witnesses came forward last week and described how black masses were held, at which children were killed in front of audiences said to have included prominent members of Belgian society…

“The tentacles…appear to have stretched beyond the borders of Belgium to Holland, Germany and even America … Police have long suspected that Dutroux, a convicted paedophile, was part of an international network which abducted children, sexually abused them and then killed them…

“In a separate twist, a Belgian newspaper claimed yesterday that a former European commissioner was among a group of judges, senior politicians, lawyers and policemen who attended orgies held in a Belgian chateau and organised by Michel Nihoul, one of Dutroux’s alleged accomplices. La Derniere Heure, which claimed to have a guest list, did not name the commissioner but said he ‘came with a girl, Josette, nicknamed Jojo, the Bomb”‘.

Belgian UN troops admit to ‘roasting’ Somali boy

7. Nihoul may have had direct and indirect connections to officers leading his own investigation.

One investigating officer in the Dutroux Affair, Baudouin Dernicourt, had links to the fascist Gladio operation.

Police Commandant Jean-Luc Duterme had helped to close down the 1979 Montaricourt-Israel investigations, which involved a high level European-wide prostitution network (165).

Police Lt.-Col. Torrez is reported to have taken an order from Nihoul in October 1986 to leave one of his mafia business partners, a Portuguese named Juan Borges, alone.

Prosecutor Jean Depretre was accused by witness X2 of being involved in the child abuse network (166).

Brussels police commissioner Georges Marnette had been accused by witness X2 and witness Nathalie W. of being a child abuser in the Dutroux network.

Marnette reportedly was a frequent visitor to the Les Atrebates sex orgy club and the later Dolo (174), Nihoul’s favorite hang-outs (175), (176).

Bilderberg’s head Viscount Davignon

8. Viscount Etienne Davignon is, or has been, director of Kissinger Associates and good friend of Henry Kissinger, vice-president of the European Commission, and honorary chairman of Bilderberg. Reportedly, a witness has named him as a child abuser.

Witness X2 noted: “Parties with underage girls in the Cromwel hotel in Knokke. Present: Delvoie – Karel – X2 – Lippens – Van Gheluwe – Etienne Davignon. The girls knew where to go and with whom. Lippens hits the little girls. Several meetings between Karel and Davignon in the Memling hotel with the two Lippens.” (187) (PEHI – Beyond the Dutroux Affair)

One of Davignon’s closest partners in the globalization process is Count Maurice Lippens, a frequent visitor to Bilderberg.

Maurice Lippens and his brother Leopold have been named by witnesses as child abusers, not only involved in regular rape, but also in the snuff network (185).

Prince Alexandre de Merode was mentioned by both Nathalie W. (189) and X4 (190) as a central player in the Satanic aspect of the child abuse and -murder network.

Witness X2 spoke about a girl she had known who had been murdered, and how this girl told her about the domain of Princess Liliane de Rety (“a madwoman”) where children were buried (197). Liliane was the second wife of King Leopold III (d. 1983) and lived until her death in 2002 at Chateau d’Argenteuil.

X3 implicated Prince Charles (1903-1983), the second son of King Albert I and King Baudouin (1930-1993), the eldest son of King Leopold III.

Victims of the Belgians

Excerpts from a summary written about X3′s testimonies:

“The children were taken to a tower made of natural stone and with a wooden door… In the cellars there were cells where the children were locked up, awaiting their turn. There also were some cells for the dogs (dobermans). The passageway gave way to a room of spectacle. In the tower: dead children’s bodies in various stages of decomposition (sometimes dismembered and/or missing body parts) and carcasses of dogs.

“Spectators: always the same but difficult to identify – about fifty. She recognized the regent Charles, King Baudouin and King Albert, and two others that she calls Charly [De Pauw] and Polo [Paul Vanden Boeynants]. She thinks to have recognized Willy Claes [later NATO secretary general] and doctor Vanden Eynde. The dogs listen to Ralf and Walter. The addicted dogs are excited. Spectacles = orgies, putting to death children and dogs…

Gilles (12 years old??) was castrated by Polo. The other children have to drink the blood… Girls are slashed with razor blades. The lips of the vagina of X3 have partially been cut and were given to eat to the dogs… A girl’s [large] vulva was cut into slices and fed to the dogs…

“At the end of another evening a child… had been castrated. The other children that were present buried the boy in a flowerbed. She remembers a child who had been decapitated, then cut and fried before being eaten. She remembers children who hung on hooks in the kitchen.” (201)

In 1999, Count Yann de Meeus d’Argenteuil drew up a list of personalities he accused of being involved in the trafficking of children and drugs.

Reportedly, on Count Yann’s list was examining magistrate Benoit Dejemeppe, who was a protege of Melchior Wathelet, who in turn was a protege of Paul Vanden Boeynants, both allegedly extremely violent child abusers.

Also on the list was Prince Alexandre of Saxe-Coburg-Gotha, the stepson of the earlier mentioned Princess Liliane de Rethy.

Paul Vanden Boeynants (left)

9. Two of the most prominent people named by witnesses are Paul Vanden Boeynants and Baron Benoit de Bonvoisin.

Vanden Boeynants was accused by witnesses X1, X3 and X4 of being a violent child abuser and-or a person involved in hunts on children (210).

Witness Nathalie W. claimed to have seen Vanden Boeynants at the Dolo (211), the favorite club of Nihoul, while X2 testified she had seen Vanden Boeynants’ private driver there, Henri Bil, talking to one of Belgium’s most notorious gangsters, Madani Bouhouche (212).

Vanden Boeynants’ name appeared in the Pinon file of the 1980s (214) and in Maud Sarr’s tv testimony in February 1990 (215), in which his name came up alongside a DEA-trained gendarme general with whom he once reportedly ran a massive drug importing operation (216). Both the Pinon and Maud Sarr cases were about a prostitution network in which minors were used to blackmail high officials.

Politician Paul Vanden Boeynants represented the Parti Social Chretien (PSC) in Parliament from 1949 to 1979.

From 1966 to 1968 he was prime minister of Belgium. From 1972 to 1978, he was defense minister of Belgium, followed in 1979 with another brief stint as prime minister.

In the 1930s, he was a prominent follower of Leon Degrelle, head of the fascist Rex party.

After World war II, Paul Vanden Boeynants and Baron de Bonvoisin were pillars of the ‘fascist underground’ in Belgium.

In 1969, Vanden Boeynants set up Cercle des Nations which was pro-European integration and ‘highly fascist’.

Reportedly Vanden Boeynants had links to groups associated with the CIA/NATO’s Operation Gladio (Stay-Behind Groups) and with bombings in Belgium in 1984 and 1985. Reportedly, the idea was to put the extreme right wing into power.

It has been reported that Nihoul and Dutroux were part of the political group working to bring about a right wing coup in Belgium.

10. Reportedly, at least 9 members of Opus Dei were involved in a plan to subvert the Belgian state.

Witness X4 has testified that members of Opus Dei were among her most sadistic clients (266).

11. Regina Louf referred to parks where older men shot at hunted children. Witnesses X2, X3, X4 and Nathalie W. also refer to this.

Michael Aquino

12. In 1986, San Francisco police began investigating claims of sexual abuse centering around the Army’s Child Development Center at the Presidio of San Francisco.

In 1987, a girl identified Lt.-Col. Michael Aquino as the person she claimed had abused her.

Children claimed to have been tortured (285).

Aquino, reportedly a fascist working for US intelligence, was never charged.

According to victim-witness Paul Bonacci, Aquino’s work in Europe involved the fascist underground.

In 1988, there were stories about a child prostitution network centering around Lawrence “Larry” King Jr., who was linked to top Republicans in Nebraska and Washington D.C.

Senator John W. DeCamp wrote:

“Paul Bonacci and other child victims have given evidence in great depth on the central role of Lt. Col. Michael Aquino in this depravity. Aquino…was long the leader of an Army psychological warfare section which drew on his ‘expertise’ and personal practices in brainwashing, Satanism, Nazism, homosexual pedophilia and murder…”

In his book ‘The Franklin Cover-Up’, DeCamp explained that the ‘Monarch’ project involved ‘Nazi-style’ experiments on children.

Madeleine McCann went missing on 3 May 2007.
Reportedly, Jean-Michel Nihoul was released from jail on 4th May 2007. (Cached )
The Bilderberg meetings began near Istanbul on 31 May 2007.



Grote demonstraties in Duitsland tegen kernenergie (Foto: Novum)

Rond de tweehonderdduizend Duitsers zijn in een aantal Duitse steden de straat opgegaan om te protesteren tegen het gebruik van kernenergie. Dat hebben de politie en de organisatoren van de demonstraties zaterdag gezegd.

Volgens een woordvoerder van de politie kwamen er in Berlijn alleen al ruim honderdduizend mensen op de demonstratie af. De betogers riepen de Duitse regering op kernenergie direct af te schaffen. In Hamburg waren eveneens tienduizenden demonstranten bijeengekomen. Zij hielden een protestmars. Betogers in de steden München en Keulen hielden een minuut stilte om de slachtoffers van de natuurrampen in Japan te herdenken.

“We kunnen het ons niet langer veroorloven het risico op een nucleaire catastrofe te dragen”, aldus de Duitse milieubeweging BUND. Demonstranten schreeuwden ‘Zet ze uit!’ en eisten van de regering dat de zeventien kerncentrales in het land voorgoed dicht gaan.

De conservatieve regering van bondskanselier Angela Merkel heeft vorige week opdracht gegeven zeven kerncentrales tijdelijk uit te schakelen, in afwachting van onderzoeken naar de veiligheid van de centrales.

Kernenergie is bijzonder impopulair in Duitsland. De reden daarvoor is de radioactiviteit die vrijkwam bij de kernramp in Tsjernobyl in 1986. De radioactieve deeltjes kwamen in grote delen van Duitsland terecht.

Bron: Fok.nl

Het is zinloos om je te blijven ergeren aan de tegenwoordige crisis van het kapitalisme, want zo is zijn aard. De crisis is nauw verbonden met het mechanisme van kapitaalaccumulatie, een mechanisme veroorzaakt door de verzadiging van de markt en de nasleep ervan: overproductie. De kapitalisten zijn genoodzaakt om steeds weer nieuwe afzet te vinden en steeds grotere productiviteitswinst te zoeken. Daarvan wordt het resultaat beperkt door wat menselijkerwijs aanvaardbaar is (op die manier kan het arbeidsbeleid als resultaat van het onderzoek naar meer productie uiteindelijk leiden tot “ziek worden” van het werk en tot zelfmoord). De markten zijn hyperconcurrerend, ze brengen een aantal kapitalisten ertoe om hun bedrijven het land uit te plaatsen om geen last te krijgen van faillissement of van de woede van hun aandeelhouders, wat uitloopt op werkloosheid (het reserveleger) en verarming. Dan is er nog die zoektocht naar woekerwinsten die het verschil met de looninkomsten nog groter maakt en de investeringen doet afnemen. Het kapitalisme is die nooit eindigende wedloop naar de winstvoet.

Voortaan heeft iedereen die slachtoffer is van de wandaden van het kapitalisme te maken met een keuze: of erin berusten of in opstand komen! Wij roepen de uitgebuiten en onderdrukten op om te handelen naar de toespraak van Emile Pouget (1860-1931): “Iedereen is geroepen om geen menselijke nul meer te zijn, om zijn welzijn niet van boven of van buitenaf te verwachten; iedereen wordt opgeroepen om zelf de hand aan de ploeg te slaan. En niet langer passief het sociale noodlot af te wachten”.
Dat vereist een collectieve intelligentie die uitdrukking geeft aan zijn autonomie. We moeten onze toevlucht nemen tot zelforganisatie door comités van verweer op te richten (open voor alle individuen) die werken op de manier van volksvergaderingen en die gebaseerd zijn op directe democratie en directe actie. Deze comités van verweer mogen geen registratiebureau worden van belangen van de partijen en vakbonden die ons overbluffen met eindeloze protestvertoningen, van medeleven met de menselijke ellende en met een fictief beroep op eenheid. Wij zien duidelijk hoe deze organisaties naar buiten toe mooi weer spelen, maar deze weerkorpsen omvormen tot de afgebakende perkjes van hun rivaliteit. Hun activisten hebben de neiging om elke aanzet tot zelf-organisatie te vampirizeren, ja zelfs voor hun karretje te spannen. Niet zij, maar de uitgebuiten en onderdrukten zelf moeten op elk niveau bepalen hoe en met welk doel zij hun strijdmiddelen kunnen gebruiken. Uitgebuiten en onderdrukten, dat zijn we aan onszelf verschuldigd! Dat is een erezaak waarmee we onszelf waarderen.

De strijd zelf, moet worden bevrijd van corporatisme dat alleen maar zijn galm ontleent aan de status die het van het bestaande systeem heeft gekregen en dat alleen maar kan onderhandelen over een illusoire status quo. Het corporatisme (laat de anderen maar verrekken) houdt alleen maar scheuringen en verdeeldheid in stand, en komt alleen maar op dood spoor uit. Wij, die uitgaan van de concrete materiële werkelijkheid, staan achter een eenheidseisenpakket waarbij het corporatisme wordt voorbijgestreefd. Daarin verdedigen we dat aan alle basisbehoeften worden voldaan (wonen, eten, gezondheid, onderwijs) en dat houdt in dat we die van de handelslogica afpakken. Dit eenheidseisenpakket gaat vooraf aan een poging om een machtssituatie op te bouwen waardoor een zelfstandig volksverzet mogelijk wordt.

Voor ons hangen alle sociale en economische problemen aan elkaar en komen zij voort uit het kapitalisme, een systeem dat voortkomt uit een sociaalhistorisch proces dat de bevolking in sociale klassen verdeelt. We moeten wel degelijk de “klassenstrijd” aan de orde stellen. Maar daarbij moeten we ook opnieuw de nadruk leggen op de kritiek op het parlementarisme en de staat.

Dus laat iedereen stelling nemen en eens nadenken over deze uitspraak van Solon: “Ik verklaar iedere burger een misdadiger die niet wil meedoen aan het openbare debat”.

En net als toen wordt de bevolking weer verteld, dat het met `pollen` te maken heeft. Het is toch ongelooflijk.

Momenteel valt er een flinke hoeveelheid  `gele` regen, en de mensen in Japan beginnen in paniek te raken. Ook door China is inmiddels radioactiviteit gemeten op Japanse toeristen. Worden ook wij door een mogelijke fallout bedreigd? De main stream media zwijgen, en op zich spreekt dat al boekdelen.

Originele bron:

http://www.infowars.com/chernobyl-style-yellow-rain-causes-panic-in-japan/

De Turkse minister van Buitenlandse Zaken Ahmed Davutoglu heeft donderdag volgens de Turkse tv-zender TRT verklaard dat de eisen van Turkije zijn ingewilligd en de NAVO het bevel over de militaire operatie in Libië overneemt.

De NAVO heeft de goedkeuring nodig van alle 28 lidstaten om het bevel over te nemen. Turkije stelde echter een aantal voorwaarden die een struikelblok vormden voor de overname van het bevel.

Bron: Novum / AP

Wij hebben de volgende updates succesvol afgerond:

• De  nieuwsberichten zijn nu wat zoekmachine vriendelijker, de volledige titels worden vermeld en ze staan op datum en jaar.
• Social networking is toegevoegd, nieuwsberichten kunnen nu gemakkelijk via de verschillende social networks worden verspreid.
• XML sitemap is toegevoegd.
• Site statistieken en bezoekers beter afgeschermd.

De komende tijd zullen er meer updates gedaan worden, voornamelijk aan de layout. Deze moet wat overzichtelijker.
Bedankt voor uw aandacht.