“Nou, uhm, helemaal niks?”
Het is onvermijdelijk dat bovenstaande uitspraak in de nabije toekomst van de mensheid – mocht daar sowieso nog echt sprake van gaan zijn – een veelgehoorde dooddoener gaat worden. Hoogstwaarschijnlijk stotterend uitgesproken met een wat nietszeggende blik in de ogen, terwijl papa nerveus wat heen en weer schuifelt om oogcontact met het directe nageslacht maar zoveel mogelijk te vermijden.
Helemaal niks. Papa en de andere papa’s van Nederland waren niet anders gewend; er werd wel eens wat onderling gemekkerd of fanatiek gezeurd maar als puntje bij paaltje kwam bleek elk mogelijk bewijs van het daadwerkelijk aanwezig zijn van een ruggengraat in de Nederlandse vader uiteindelijk toch telkens weer een onvervulde belofte.
Voordat de gewaardeerde lezer een wat verwrongen beeld krijgt: de mama’s van Nederland scoorden minstens even hoog op de schaal van hoog geavanceerde apathie. Dat u niet abusievelijk denkt dat alleen het mannelijke deel van de bevolking een beetje dorpsgekesque zacht mopperend langs de zijlijn stond terwijl de samenleving plankgas richting blinde muur stevende. Nee hoor, niets van dat alles. Beide groeperingen verdienen wat dat betreft de fonkelende hoofdprijs voor het verrichten van een uiterst vakkundig stukje falen. Gefeliciteerd.
Want wat deden papa en mama bijvoorbeeld toen de Nederlandse regering instemde met het weggeven van 98 miljard aan een of ander vaag gedefinieerd Europees noodfonds dat landen zoals Griekenland moet helpen om uiterst nuttige investeringen in onmisbare zaken zoals tanks te kunnen financieren? En wat deden de ouders van Nederland toen hun regering koos voor de verkeerde optie en daarom fluitend besloot het moeraspad vanhet al eeuwen falende centralisme maar weer eens op te wandelen?
Helemaal niks. Net zo weinig trouwens als toen ze door hun kabinet verder belast werden met een extra bankenbelasting – die zoals elke lageschoolscholier weet altijd doorberekend wordt aan, inderdaad, diezelfde ouders. Of wat dacht je van die ene keer dat de Nederlandse overheid haar tanden luid grommend toonde en op uiterst onbureaucratische wijze binnen enkele weken al het gratis zijn van een identiteitskaart wist terug te draaien? Hoe treffend was dat. Er klonk wat wel teleurgesteld geroezemoes maar al snel verkoos ouderlijk Nederland de vertrouwd en bekend aanvoelende weg van slikken en poetsen. Het netto resultaat? Helemaal niks natuurlijk.
Papa en mama vonden het ook wel jofel dat er namens hun maar weer eens wat vreemdelingen in een ver weg gelegen land als Libië, Afghanistan of Irak vermoord gingen worden. Daar gingen de aardappels tenslotte niet minder door smaken en het kijken van vakkundig geregiseerde talentenjacht nummer duizendennegentig werd er ook niet bepaald onaangenamer van. Waarom zou je je inzetten om de leefbaarheid van de planeet als geheel te verbeteren als je ook dat interessante, diepgaande en niet te vergeten vreselijk belangrijke politieke discussieprogramma met die leuke presentator kunt gaan zitten kijken? Papa en mama wisten het wel.
Er waren ook zoveel onwijs belangrijke dingen waar papa en mama het in hun toch al overbezette leventjes superdruk mee hadden. Het onophoudelijk discussiëren over fenomenen als “het dreigende gevaar van de Islam voor onze rechtsstaat” was daar een goed voorbeeld van. Het mag duidelijk zijn, zodra je je bezighoudt met zulke gewichtige materie is het gemakkelijk om reeds overduidelijk aanwezige abominaties binnen die zogeheten rechtsstaat zomaar spoorslags uit het oog te verliezen. Het leven is een kwestie van prioriteiten. Papa en mama vonden buiten alle proporties opgeblazen mediaknallers als “uitwassen van de Islam” meestal belangrijker.
Daarom grepen papa en mama ook niet in toen hare koninklijke hoogheid Beatrix parmantig liet zien hoe zij en haar vertrouwelingen die Nederlandse “rechtsstaat” naar hun hand zetten wanneer hen dat uitkomt. Een “damschreeuwer” krijgt twaalf maanden cel en voor het werpen van een waxinelichtjeshouder richting de Gouden Koets staat in Nederland sinds kort naar verluidt een jaar eenzame opsluiting plus een extra jaar psychische dwangverpleging en garandeert daarbij ook nog eens een hoeveelheid negatieve mediaandacht waarvan een Khadaffi alleen maar kan dromen.
Het hoe en waarom van een mortiergranaat afschieten naar een rechtbank in een Amsterdamse buurt, daar hadden papa en mama het dan weer liever niet over. Is zo’n gedoe. Negatief ook. Als je smakelijk kunt lachen om de ridiculiserende uitspraken van mainstreammedia en medelotgenoten aangaande twee excentrieke mannen met een uitgesproken mening, waarom zou je je dan druk maken over zoiets kleins als een bomaanslag op een gebouw dat die eerder omschreven rechtsstaat zou moeten vertegenwoordigen? Kom op; niet gezellig.
Terwijl er in de rest van de wereld daadwerkelijk papa’s en mama’s opstonden tegen de corporatistisch geregeerde Westerse regimes, lang en breed gekochte en gepamperde politici en dictatoriale beleidsvoering door selecte gezelschappen van tirannen, werd het #OccupyDenHaag-protest uiteindelijk een #OccupyTienVierkanteMeterVanDenHaag-protest. Papa en mama hadden het tenslotte veel te druk met het vanaf de iPad en smartphone belachelijk maken van de twaalf mensen die het wel aangedurfd hadden naar de hofstad af te reizen. Zeg nou zelf, het waren toch ook stumperds, die zeurende mensen daar in Den Haag? Heb je die met die rare neus en dat vreemde mutsje dan niet gezien? Wat een gek joh! Waar ging het ook alweer over?
Papa en mama hadden het sowieso niet zo op gekken. Ook niet op die van het type “linkse kraker” dat volgens hen bijna net zo’n bedreiging voor de samenleving vormde als die verfoeide Moslims en hun dagelijkse luidkeelse geschreeuw om Sharia-wetgeving. Papa en mama droegen wat dat soort materie betrof dan wel weer – eerlijk is eerlijk – altijd hun steentje bij: was er weer eens een groepje krakers door ME in elkaar geslagen, dan namen papa en mama echt wel even de moeite om dit heugelijk feit te steunen met een prijzend commentaar op een trendy stijlloze website of op een nieuwsforum waar jouw nieuws telt. En als later dan bleek dat dat geweld eigenlijk helemaal niet terecht was, dan negeerde je dat soort berichtgeving als betrokken papa en mama gewoon. Normaal gesproken zijn tenslotte wel alle krakers criminelen. Net zoals als alle Moslims terroristen zijn. Papa en mama wisten precies hoe de vork in de steel stak. En het journaal was het ook nog eens met ze eens.
Papa en mama hadden geen moeite met de krakers die zij door wat men “democratische vertegenwoordiging” noemt het recht gaven om volledige landen te kraken, dat dan weer niet. Weer die prioriteiten. Het is veel belangrijker om te tieren over wanstaltige kraakpraktijken die je in 99% van de gevallen niet zelf raken dan te proberen om genocide, roof en onderdrukking door je eigen vertegenwoordigers te voorkomen. Hoorde papa daar nou de leader van zijn favoriete autoprogramma?
Papa en mama vonden het milieu ook nooit echt iets waaraan je veel aandacht diende te besteden. De aantrekkingskracht van televisieprogramma’s met dronken mensen op foute vakantiebestemmingen ligt altijd op de loer en voor ze het wisten waren papa en mama op Twitter dan ook ijverig in gesprek geraakt over het wel of niet chirurgisch verbouwd zijn van een van de kandidaten. Prioriteiten. Moeilijke beslissingen.
En dus bleven papa en mama ook maar gewoon rondrijden in hun milieuverpestende, levensgevaarlijke en technologisch volledig achterhaalde voertuigen in plaats van actief op zoek te gaan naar wel levensvatbare alternatieven. Dagelijks meestal stapvoets achter elkaar aan kruipen in brandstofvretende projectielen die het label moordwapen niet zou misstaan, dat vonden papa en mama de normaalste zaak van de wereld. Daar ga je niet aan toornen. Een mening waarin de autodealers, verzekeringscorporaties, ziekenhuizen, hulpdiensten, farmaceutische fabrikanten, groothandels, garages, onderdelenfabrikanten, schadebedrijven, oliemaatschappijen, wegenwachtdiensten en accesoirehandelaars waar veel papa’s en mama’s toevallig ook nog eens werkten, zich konden vinden.
Vooruit kijken, dat deden papa en mama naar de televisie. Niet naar de toekomst. Voor je het weet heb je tenslotte die hilarische reclame met dat rare jochie gemist.
En zo hebben papa en mama het uiteindelijk helemaal uit de klauwen laten lopen. Men neemt zijn of haar verantwoordelijkheid of men neemt die niet. Papa en mama namen liever nog een greep uit een zak chips terwijl zij hun flink wat kilo te zware lichamen in de richting van het dichtst bijzijnde televisietoestel of internetverbinding manoeuvreerden. En alhoewel dat theoretisch gezien en naar de letter wel “iets” is, lijkt de conclusie dat papa en mama helemaal niks gedaan hebben meer dan valide.
Welterusten kind. Dat het maar snel over mag zijn.
Bron: Anarchiel
