Niet voor het eerst is er sprake van hoge spanning tussen Iran en de Verenigde Staten. Er is weer eens sprake van “snel stijgende spanning”, van “dreiging”, van “wapengekletter”. Opmerkelijk – alhoewel, zijn we nog verbaasd over zoiets? – dat de als schuldige weer eens vooral Iran wordt aangewezen, en niet de VS. Toch is het in hoge mate – niet uitsluitend maar wel in hoge mate – de VS, en de Westerse machtspolitiek sowieso – die keer op keer voor confrontatie en oorlogsdreiging met Iran zorgt.
Laten we eens een paar berichten bekijken. “Het Iraanse wapengekletter (…) is volgens deskundigen een staaltje diplomatieke bluf (…)” , lezen we in de Volkskrant. “VS negeert dreiging Iran en keert terug in de Perzische Golf”, meldt de NRC. Die ‘dreiging’ betreft deels sancties. Interessant is echter de volgende uitspraak vanuit Iran: “we adviseren en dringen erop aan dat dit oorlogsschip niet naar haar voormalige basis in de Perzische Golf terugkeert”, en ook:“We hebben niet de intentie om onze waarschuwing te herhalen, en we waarschuwen maar één keer.” Dat zegt de chef van de Iraanse strijdkrachten.
Maar wacht eens even, voordat we de versie van het ‘Iraansde wapengekletter’ slikken… Iran wil blijkbaar dat een “oorlogsschip” niet naar haar eerdere positie terugkeert. Het gaat hier om een Amerikaans oorlogsschip, dat eerder in de Perzische Golf wegens militaire oefeningen rondvoer, en binnenkort daarheen terugkeert. Een Amerikaans oorlogsschip dat vlak voor de kust van Iran rondvaart, in een situatie waarin de twee staten op gespannen voet staan. Dat isAmerikaans, geen Iraans, sabelgekletter, Amerikaanse, geen Iraanse, dreiging.
“De Iraanse marine liet vanochtend weten dat het geen buitenlandse troepen wil in hun territoriale wateren”, lezen we ook nog in de NRC. Het is niet helemaal duidelijk of het Amerikaanse oorlogsschip – een vliegdekschip nota bene – daadwerkelijk binnen Irans territoriale wateren rond heeft gevaren en/ of rond gaat varen. Het maakt niet heel veel uit. Dat de ene, zwakkere, staat op tilt slaat als een andere, veel machtiger, staat een oorlogsschip stuurt en vlak voor de kust van die ene zwakkere staat militaire ofeningen gaat houden is bepaald niet vreemd. Hoe zou de VS reageren als Iran een vliegdekschip zou sturen en rond zou gaan varen bij het Vrijheidsbeeld, voor de kust van Manhattan? Zou Teheran niet allang met de grond gelijk was gemaakt door Amerikaanse bommenwerpers en raketten, ruim voordat de Iraanse oorlogsschepen zelfs maar in de buurt van Amerikaanse kustwateren zouden zijn? Waarom vinden mensen het omgekeerde dan nauwelijks opmerkelijk, en waarom zijn mensen verbaasd als Iran fel reageert? Het rondvaren van Amerikaans oorlogstuig voor de kust van Iran is intimidatie en provocatie, de Iraanse afwijzing ervan is een logische reactie. Vooral de VS jaagt de spanningen op, tot gevaarlijke hoogte. Als dit op oorlog uitdraait, is dat in hoge mate omdat het Witte Huis, met Obama als chef, welbewust dit risico neemt, of er zelfs op aanstuurt.
Achtergrond is de Westerse bewering dat Iran bezig is met de ontwikkeling van kernwapens. Bewijs hiervoor ontbreekt nog steeds, maar er zijn wel aanwijzingen. Iran is bezig met de ontwikkeling van kernenergie, dat staat vast. Dat mag het land volgens internationaal recht ook. De VS. Israel en Europese staten beweren dat dit kernenergie-programma dekmantel is voor het vervaardigen van kernwapens, en dat wijzen ze af. Ik denk dat de ontkenningen van Iran niet heel geloofwaardig zijn. Staten – alle staten – liegen over dit soort dingen, dat is verwerpelijk maar nauwelijks schokkend. Wie een eind aan dit soort politieke leugens wil, moet helpen een eind aan die staten – alle staten – te maken. In een wereld waarin de grootste kernmogendheid solt met landen die géén kernwapens hebben maar er van beschuldigd werden die te maken – Irak! – maar een stuk terughoudender zijn jegens landen die werkelijk een paar kernwapens in elkaar hebben weten te sleutelen – Noord-Korea! – is het toch ook niet vreemd dat landen wiens belangen botsen met die grote mogendheid, streven naar kernwapens. Dat bewijst niet dat Iran daadwerkelijk aan de bom werkt. Maar het zou naief zijn om zoiets uit te sluiten. Sterker, ik acht het tamelijk waarschijnlijk dat Iran tenminste het vermógen nastreeft op korte termijn een kernwapen te fabriceren. In, verwerpelijke maar gangbare, machtspolitieke termen is zoiets helaas tamelijk rationeel.
Dat is echter totaal geen geldige reden voor de VS, Europa en Israël om zoveel stemming te maken. De VS is kernmogendheid nummer één, het is bovendien het enige land dat ooit kernbommen heeft gegooid, op twee Japanse steden vol weerloze burgers om precies te zijn. Het is hypocrisie als zij het recht van andere staten om ook eeen kernwapen te ontwikkelen aanvecht. In werkelijkheid wil de VS Iraan zwak houden, omdat het Iraanse bewind de ambities voor de voeten loopt. Hetzelfde geldt voor Israël, dat zelf óók kernwapens heeft die wél mogen van de VS. Ook Israël heeft graag een zo zwak mogelijk Iran tegenover zich. Westerse staten, inclusief Israël, willen heersen in die regio met al haar olie, gas en strategische doorvoerroutes. Daarom mogen staten die niet honderd proces in de Westerse pas lopen geen kernwapens, geen stap in die richting zelfs. Ook dat is overigens wel moreel verwerpelijk maar, alweer, in machtspolitieke termen volstrekt rationeel gedrag. Het is dit soort rationaliteit zelf die echter verwerping verdient.
Het is dus het Westen, met de VS voorop, dat de grootste drijvende kracht achter het oorlogsgevaar rond Iran vormt. Ik woon in het Westen, in een Amerikaans bondgenoot. Mijn eerste afwijzing geldt datgene waar ik invloed op kan uitoefenen door middel van protest: de Westerse politiek. Die dient te worden afgewezen, totaal een volledig. Dat Amerikaanse oorlogsschip moet wegblijven uit de Golf, Amerikaanse vlootoefeningen dienen daar niet gehouden te worden, er dienen geen sancties afgekondigd te worden, en eerdere santcties dienen te worden geschrapt. De intimidatiepolitiek tegen Iran dient te stoppen. Als het oorlog wordt, dan is protest, verzet, vereist. dan dienen we de straat op te gaan, rumoerig en ordeverstorend.
Maar daar volgt geen enkele steun voor de Iraanse officiële politiek uit. Iran heeft net zo veel recht op een kernenergieprogramma als iedere andere staat – maar kernenergie is sowieso een slecht iets. Als de VS en Israël een kernwapen mogen hebben, dán mag Iran dat ook. Maar de VS en Israël staan níét in hun recht als kernwapenbezitter, want élk kernwapen is verwerpelijk. Dat geldt dus ook voor een – derhave verwerpelijk – eventueel Iraans kernwapen. Dat Iran, in een wereld van kernmachten die de dienst uitmaken, er ook eent wil, is logisch. Maar het streven ernaar blijft principieel verkeerd. Iran levert, met haar kernambities, wel degelijk zelf ook een spanningsbron, en daarmee doel ik niet alleen op spanning op het elektriciteitsnet.
De Iraanse politiek is te begrijpen binnen een machtsspel tussen staten, grote zoals de VS en wat kleinere als Iran zelf. In dat machtsspel doen de grote meer kwaad dan de kleinere, gewoon omdat hun vermogen om kwaad te doen groter is. De VS kan de wereld opblazen, Iran kan dat niet – maar als jet een kernwapen ontwikkelt dat wordt haar vernietigingspotentieel wel groter. Het is voor revolutionairen zaak om geen partij te kiezen bínnen dit machtsspel, maar het machtsspel zelf, de strijd tussen staten in haar totaliteit als geheel, van de hand te wijzen en die staten, deelnemers aan die strijd te bestrijden, te ondermijnen tot aan de volledige sloop ervan aan toe. Protest tegen een dreigende aanval op Iran is nodig – maar dient deel te zijn van verzet tegen de hele oorlogslogica zelf, uit welke staat die ook wordt aangejaagd.
Bron: Krapuul
